دلم می خواهد جایی از زمان متوقف شوم

در هر ساعت میلیونها عکس در شبکههای اجتماعی توسط گوشیهای موبایل آپلود میشود. این جهان رو به تغییر که مردمانش همدمی نزدیکتر و محرمتر از گوشیهای موبایلشان نمیشناسند و هر لحظه زندگیشان را خود خواسته و سریعتر از آنچه که فکرش را بکنند با دیگران شریک میشوند. هر کسی تلاش میکند داستان زتدگیاش را به شیوهای که میشناسد از طریق عکسهایش روایت کند. روایتهایی ساده و خودمانی و یا روایتهایی که از دل یک تفکر و یا احساس خاص با نگاهی ویژه ثبت شدهاند. خوزه لوییس بارسیا راه دوم را برای روایتهایش برگزیده است. عکاسی اسپانیایی که تلاش میکند از طریق موبایلش زندگی و لحظاتی که بر او میگذرد را داستان سرایی کند.... *ادامه مطلب را می توانید در سایت عکاسی دنبال کنید.http://www.akkasee.com/articles/13020  دلم می خواهد جایی از زمان متوقف شوم...

تونی لوسیانی در سال 1956 در آنتاریو تورنتو به دنیا آمد. او در اصل نقاش برجستهای است که به گفته خودش 40 سال در این مسیر فعالیت کرده و  بنیانگذار و عضو سابق شورای هنر مینتو است. پس از سالها در مییابد که «عکاسی» نیز میتواند مکمل خوبی برای آفرینش یک اثر هنری در کنار نقاشی باشد و شاید خیلی زودتر به برون ریزی احساسات درونی و آمیختن آن به هنر کمک کند. در همین راستا مجموعهای از تونی که این اواخر بسیار مورد توجه رسانهها و مخاطبانش قرار گرفته به نام Mamma In The Meantime است. پرتره هایی از مادر 93 سالهاش که به بیماری زوال عقل مبتلا است اما در عین حال قابلیت این را دارد که به کمک پسرش داستان هایی را روایت کند از زندگی شخصی و احساسات درونیاش که تا حدی سرکوب شده و به واسطه بیماری به مرور فراموش میشوند. تونی با این مجموعه حیرت انگیز تلاش میکند کلیشه پیری و بیماری که بر اثر کهولت سن به وجود آمده است را به چالش بکشد و به نوعی زندگی دوبارهای را برای مادرش رقم بزند.تمام عکسهای تونی از مادرش روایتی از عشق، احساسات و اندوه است. تصویری واقع بینانه که در عین حال به دنبال روزنهای از امید دست به هر کاری میزند و تفسیری دیگر و نگاهی دیگر را اول برای مادرش و سپس برای مخاطبانش نشان میدهد. مادر تونی به عنوان یک مدل طبیعی  نقشهایش را نا خودآگاه در برابر دوربین پسرش به خوبی اجرا میکند و تبدیل به چهرهای دوست داشتنی و جذاب برای رسانه ها و مردم شده است و این در حالی است که مردم از تصاویر پر زرق و برق بیشتر استقبال میکنند و عکسهای تونی  از  مادرش که اغلب هم سیاه  سفید است و موضوعی شخصی و اندوه گین دارد مورد توجه قرار گرفته است. او آنقدر شوق و اشتیاق در خودش و ماد دلم می خواهد جایی از زمان متوقف شوم...